Tekst Miše Đurkovića Srpska, crnogorska i hrvatska Crna Gora, objavljen u prošlom broju Standarda, izazvao je brojne reakcije. U ovom broju otvaramo polemički poligon tekstom poznatog novinara Ratka Dmitrovića
POREKLO MNOGI IDEOLOZI I ISTAKNUTI PREDSTAVNICI USTAŠKOG
POKRETA IZ DRUGOG SVETSKOG RATA POREKLOM SU BILI CRNOGORCI
MATERIJAL CRNOGORCI SU VRLO POGODAN ELEMENT ZA KONVERTITSTVO, A KAO TAKVI RESPEKT IMAJU PREMA ITALIJI I SVEMU ŠTO OTUDA DOLAZI; PRE SVEGA KATOLICIZMU
Prvi put je na otvoren i anticipirajući način dr Miša Đurković u prošlom broju Standarda ušao u temu koju ovdašnji političari, posmatrači i tumači srpsko-crnogorsko-hrvatskih odnosa dodiruju tek u prolazu. Verovatno zato što je tema bolna, što zahteva povratak u prošlost (to je u Srbiji od oktobarskih promena dokaz političke regresije, svakojakog nazadovanja i bolesne mitomanije, a time se, je l’ tako, ne ide u Evropu) i što u svakoj racionalnoj analizi dovodi do zaključka da će Crna Gora u ne tako dalekoj budućnosti Hrvatima postati ono što je Srbima vekovima bila - alternativna država, druga Hrvatska, crvena Hrvatska.
Kada se to dogodi, biće to neka vrsta istorijske reverzibilnosti s obzirom na činjenicu da Hrvatske kao države - međunarodno priznate u januaru 1992. godine u ovim granicama i s ovako visokim procentom Hrvata u njoj (93 odsto) - ne bi ni bilo bez Crnogoraca, odnosno, Hrvata čija biološka supstanca svoje korene vuče iz crnogorskog krša. Priznajem, deluje neverovatno, ali hajde da vidimo kako stojimo s činjenicama.
Katolička crkva za razliku od Pravoslavne ima misionarska područja koja su konstanta s neograničenim rokom delovanja. Odnosno, na tim područjima se deluje dok se ne postigne cilj. Vatikan je još u 14. veku procenio da će najžešći sudar s pravoslavljem na Balkanu imati na prostoru Bosne i takozvane zapadne Hercegovine, tamo gde je prazan, nenaseljen prostor predstavljao tampon zonu između dve velike antagonizovane hrišćanske crkve. Tim prostorom trebalo je ovladati, ali kako uspostaviti kontrolu tamo gde nema ljudi. Tu su istorijske okolnosti Istoka išle na ruku Vatikanu; s prostora Crne Gore i istočne Hercegovine na prazne terene zapadno od Neretve već u 15. veku počinju da se naseljavaju Srbi. Bio je to po mentalitetu čvrst narod, naviknut na svaku nevolju, surov, hrabar i odlučan. Od takvog materijala, metodama koje su poznate i ovde nisu predmet posmatranja i analize, katolička crkva uspela je da stvori neprobojan bedem širenju pravoslavlja, i što je posebno interesantno, uspela je da od srpskog biološkog materijala napravi Hrvate koji su, psihologija je to davno objasnila, svoje versko i nacionalno konvertitstvo pokušavali da potope mrzeći a potom i ubijajući one koji su neposredni svedoci njihovog preveravanja, odnosno, ubijajući svoje dojučerašje sunarodnike.
Na toj matrici nastalo je ustaštvo, najstrašnija ideologija 20. veka, svakako surovija i besprizornija od fašizma i nacizma, jer ustaška ideologija je nastala unutar malobrojnog hrvatskog naroda a uspela je za vreme Drugog svetskog rata fizički da uništi između 500 i 700 hiljada pripadnika srpskog naroda.
Ideolog ustaškog pokreta i osnivač Hrvatske stranke prava bio je Ante Starčević, sin pokatoličenog Srbina, poreklom iz Grblja u Crnoj Gori i majke Srpkinje. Gotovo svi upravnici ustaškog logora Jasenovac imali su srpsko poreklo, i to s prostora Crne Gore:
Fra Miroslav Majstorović Filipović vukao je korene iz Pipera. Preci Andrije Artukovića po jednoj grani potiču iz plemena Vujačića, a po drugoj je Artuković sa Cetinja, od Petrovića, odnosno, Njegoša. Ostalo je zapisano da je Artuković novinaru Slobodanu Draškoviću svojevremeno rekao da oduvek zna za svoje srpsko poreklo te da mu je majka čista Srpkinja od Rašića.
Zloglasni Vjekoslav Maks Luburić potomak je jednog od najslavnijih crnogorskih plemena, a malo je poznato da je Luburić uoči Drugog svetskog rata izdao knjigu pod nazivom Drobnjak. Inače, Luburić je rođen u jednom selu kod Ljubuškog, u ljutom kršu zapadne Hercegovine u kojoj su rođeni bez izuzetka svi najistaknutiji ustaški zločinci. I Dinko Šakić, još jedan u nizu upravnika logora Jasenovac, rođen je u Hercegovini, kod Imotskog, a njegovi su poreklom od Cuca iz Crne Gore. Inače, njegova porodica ima isti koren sa Banićevićima.
Mnoge crnogorske porodice po dolasku u zapadnu Hercegovinu vremenom su menjale prezimena, pretvarajući često posprdne nadimke u porodično ime, pa se tako neki od njih danas prezivaju: Beljo, Kutle, Soldo, Rakijaš, Močibob...
Mnogo toga se može zaključiti iz navedenog: Crnogorci su vrlo pogodan element za konvertitstvo, a kao takvi poseban respekt imaju prema Italiji i svemu što otuda dolazi; katolicizmu pre svega. I današnji Crnogorci imaju poseban odnos prema Hrvatima jer ih smatraju isturenom rukom Vatikana, miropomazanim predstavnicima moćnog zaštitnika pred kojim se nije junačiti i sabljom vitlati. Naravno da je istorija Crne Gore sastavljena i od epizoda koje govore drugačije, koje beleže slavne bitke Srba iz Crne Gore, ali je teško osporiti tvrdnju da su Crnogorci pred Hrvatima inferiorni, a pred Srbima superiorni.
Svaki ili gotovo svaki Srbin iz Crne Gore u Beogradu se ponaša kao imperijalni Srbin ili kao neko ko je mnogo vredniji od Srbijanca, te da se kao takav može ponašati kako mu volja nalaže - i nadmeno, i osiono, i bahato, i hajdučki - dok u Zagrebu Crnogorci klimaju glavom i onda, kada to nije potrebno, ćute u situacijama u kojima bi u Beogradu satima držali slovo, a svoje srpsko poreklo pretvaraju u crnogorsko, zasnovano na stalnoj borbi protiv velikosrpskog koncepta. Dokaz je ponašanje poznatih Crnogoraca u Hrvatskoj, na čelu s Veljkom Bulajićem za vreme sukoba 90-ih godina.
U tom sudaru Srba iz Hrvatske i nove hrvatske države stvorene na idejama Anta Starčevća i ustaštva, nekoliko je strašnih primera koji govore o ponašanju Crnogoraca u Hrvatskoj. Ovde izdvajam braću Bošković iz Slavonije i braću Zečević iz Zagreba. Za prvu dvojicu se pretpostavlja da su u inostranstvu dok su obojica Zečevića poginula s ustaškim znamenjem na uniformama. Roditelji tih nesrećnih momaka danas žive u Beogradu.
Poseban pečat zbližavanju Hrvata i Crnogoraca dali su, poznato je, Crnogorci Sekula Drljević i Savić Marković Štedimlija, koji su Drugi svetski rat proveli u Zagrebu, u ustaškoj službi, zalažući se za stvaranje nezavisne države Crne Gore. Drljević je uređivao ustaški list Graničar i pisao patriotsku poeziju, a Milo Đukanović, realizator ideje o nezavisnoj Crnoj Gori, uzeo je njegov tekst za himnu novostvorene crnogorske države, na melodiju pesme Oj, lijepa majska zoro. Može li se u tom kontekstu posmatrati onaj prijem Agima Čekua u Podgorici na državnom nivou, i proglašenje Stjepana Mesića za počasnog građanina Podgorice?
Ako je dopušteno da se u ovakvim tekstovima predviđaju događaji, hajde da na osnovu onoga što nam istorija nudi kao nespornu istinu predvidimo budućnost Crne Gore. Dakle, zbog narastanja antisrpskog raspoloženja u Crnoj Gori, u sledećih 30-ak godina tamošnji Srbi iseliće se u Srbiju.
Crnogorci, koji su se borili i izborili za nezavisnu državu, odbaciće Srpsku pravoslavnu crkvu i prići Crnogorskoj pravoslavnoj crkvi, koja će vrlo brzo prihvatiti Uniju, odnosno, suverenitet pape i Vatikana.
Kao katolici, Crnogorci će ubrzo postati Hrvati, a pošto konvertitstvo, videli smo, čini svoje, ti nekada najčišći Srbi pretvoriće Crnu Goru u još jednu destinaciju antisrpstva, u drugu hrvatsku državu. Mnogi od nas će ovo doživeti. Dakle, za razliku od drugih, posebno od terazijskih Crnogoraca, mislim da su Srbi ovu bitku izgubili. Davno.
|
09-24-2011, 03:50 PM
Crnogorci će ubrzo postati Hrvati
Linear Mode
